Yummy mummy!

Ik was al bekend met de MILF en ook met de jagers op dit type vrouw (voor de onschuldige lezer: Milf staat voor 'mother I'd like to f***), maar sinds vanavond heeft het begrip 'yummmy mummy' haar intrede gedaan in mijn woordenschat. Ik was gegrepen door de documentaire '010-foto Rotterdam' waarin je meekijkt over de schouder van (onder andere) het fotografenduo Ari & Ellie, in hun zoektocht naar 'exactitudes'. Iedereen die denkt dattie een uniek en stylish individu is, wordt door dit duo met ongeëvenaarde blik, uit de droom geholpen. Je wordt op de foto gezet en herkent jezelf niet meer terug temidden van 11 andere even zo uniek identieke figuren.

Ze fotograferen subculturen met elk hun eigen kledingcodes, van oma's in beige jas en lila kleurspoeling tot hippe moslima's en alles daartussen. En dus ook een serie: yummy mummies. In de woorden van Ari zijn dat vrouwen die kinderen hebben gekregen en er nog heel erg 'zu haben' uitzien. Verzorgd, ze gaan naar de gym, hebben geld voor mooie kleren. Rijkere vrouwen met een carrière en tegelijk zijn ze ook 'family manager'. Behalve de foto's is ook het messcherpe reclamejargon van het duo om van te smullen. Behalve 'zu haben' zijn deze 'hot mama's' ook te herkennen aan: hip, shabby chic, fast fashion en lang haar. Zo dan! Lekkere wijven dus, van (meestal al een paar jaar) 29 and counting. Zou ik erbij passen? Ben soms best hip, shabby wil ook nog wel eens lukken, chic iets minder, maar die fast fashion (en die grote auto's waarmee ze in de docu kwamen voorrijden...)

De yummy mummy blijkt een bekend fenomeen, er is in Amerika al jaren een club van! Volgens de 'urban dictionary' is ze: An attractive, healthy, and very sexy mother! Usually a young woman or sometimes a really gorgeous and hot middle aged mother. Yummy mummies usually wear trendy clothes, have great hairstyles and always look fabulous.

Ja, dit moest ff in het Engels, want in het Nederlands valt het gewoon niet te rijmen: de begrippen verrukkelijke hete vrouw EN van middelbare leeftijd (lieve reclamejongens: verzin hier toch een hip begrip voor, zodat ik het wil zijn!)

Maar dan zit je bij die begerenswaardige twaalf en dan zegt plots een van de twee met spiedende blik: 'er zit één 'degradé' bij'. Dat klinkt hip, mits goed uitgesproken, maar t is goed mis! Je bent een nep hot mama! Er mist iets, maar wat? De blik, de attitude, een bad hairday of dat 'je ne sais quoi'? Beats me, maar zet je hippe bril op en kijk zelf!

verdwaald boswitje

Met de zomervakantie bijna op z'n einde zitten we een beetje in de 'indian summer' van de komkommertijd. De tijd waarin er weinig nieuws is omdat politici, BN-ers en zelfmoordterroristen dan tegelijk op vakantie zijn. Zware tijden dus voor nieuwsjagende thuisblijvers. Al werd dat leed dit jaar behoorlijk verzacht door Breivik, eurocrisis en rellen in Londen.

Maarrrr... elke zomer, ergens op de redactie van het ANP ontwaakt één journalist verheugd. En dat is: de vlinderaar! Nee, dat is niet iemand die de vlinderslag beoefent of enorm rondneukt, nou ja dat kunnen bijkomstigheden zijn, het is iemand met een grote liefde voor...vlinders! Zoals vogelaars de hots hebben voor de Kaneelpieper of de Bonte Babbelaar, zo raken vlinderaars in extase van het Icarusblauwtje of de Gehakkelde aurelia. En deze ANP - vlinderaar mag los in de zomer! Onbekommerd mag ie berichten over de vlinderstand in ons land. En dat doet ie vol overgave, beginnend met een kort nieuwsbericht, dat geheel aan de journalistieke wetten voldoet. Binnen het uur gevolgd door een 'follow upbericht', met 'meer informatie in de derde alinea' en even later nog één! Liefst met 'een reactie van de Vlinderstichting'.

Zo mocht ie in augustus uitgebreid berichten over de bosparelmoervlinder, niet zomaar een bedreigde diersoort, maar een zéér bedreigde! Hij (of zij) blijkt het bijzonder goed te doen op de Hoge Veluwe. In juli raakte hij in extase van een vlinder die geboren was in Londen met een mannelijke EN een vrouwelijke vleugel.

2010 was ook bloedspannend voor vlinderminnend Nederland: de kleine vos versloeg de distelvlinder bij de landelijke tuinvlindertelling! De distelvlinder (in 2009 nog eerste) moest genoegen nemen met een 12e plaats.

Het meest van slag raakte de redacteur in kwestie toch wel in 2009. Er was een boswitje verdwaald! In juli dat jaar dook ie plots op in Zeeland. Maar dat kan helemaal niet! Want het boswitje woont in Limburg en kan niet in z'n uppie helemaal naar Zeeland fladderen. Minstens drie ANP-berichten had de redacteur ervoor nodig om dit nieuws te verwerken.

En deze nieuwsjagende thuisblijver? Die was op dat moment persvoorlichter voor de ouderenzorg.. en allang blij dat de aandacht van de landelijke pers verschoof van Zweedse banden, uitgedroogde bejaarden en ander leed, naar lieflijke fladderaars. 'Verdwaald boswitje' is sinds 23 juli 2009 dan ook een gevleugeld begrip.

Wat kan je gebeuren tussen nu en ....2030?

Al meer dan 3 jaar fiets ik bijna dagelijks langs de big, fat & ugly en immer uitdijende bouwput in hartje Utreg. De omgelegde fietspaden zorgen in de spits voor zeldzaam onhandig door elkaar spartelende fietsers. Een wonder dat er zo weinig ongelukken en ruzies met fatale afloop plaatsvinden. En boven de modderpoel en het gekrioel hangt dan de blije slogan: CU2030.nl. Ik blijf me erover verbazen. Hoe kom je erop? Wat zou er in de briefing hebben gestaan: een moderne slogan, liefst beetje hip (sms lingo) en vooral positief.

Dames en heren, het ziet er nu even niet uit. U pleurt met uw rijwiel gegarandeerd in dat van de ander.Voor kwaliteitsconcerten moet u naar de rooie doos -staat ook in een soort modderpoel maar dan net buiten de stad, heel bereikbaar, wel een teringend fietsen -. En de binnenstad is van slecht bereikbaar veranderd in angstaanjagend (keer om!). Maarrrr... in 2030 is dat allemaal anders! Fijn he, dan al! Dat is - sinds de start van de campagne eind 2007 - over 23 jaar (als planningen en kostenramingen niet al te hard tegenvallen in de tussentijd).

Drie-en-twin-tig-jaar... een hele generatie verder
Veel generaties studenten verder (inclusief verwachte studietijdverkorting)
Veel kinderen en bejaarden verder
Veel zinloze bezuinigingen verder (vooral op cultuur en onderwijs, daar zitten nu eenmaal kansloze, potverterende uitvreters. Sorry ik dwaal af, komt omdat het enige jazzpodium van de stad net per direct is gesloten... kan allemaal in 23 jaar of minder)

2030, het is zoiets als 1984 (ook een generatie geleden, google maar op Orwell)
heel veel voorspellingen over het eind der tijden verder
heel veel verliefdheden, evenzoveel gebroken harten
moeder geworden, moeder verloren
Ja gezegd tegen de liefste van de wereld
en in veel korter dan 23 jaar ook weer heel hard nee!
Bestsellers geschreven, bergen beklommmen
bijna van de wereld afgevallen .

Hoeveel internetbubbels, tsunami's, resistente of andere rare bacteriën?
Hoeveel aarzelende politieke lentes,
Hoeveel voetbalkampioenschappen (weer) net niet gewonnen...
Hoeveel songfestivals (please, laat iemand vóór 2030 de wijsheid hebben om dat af te schaffen)
Hoeveel is de euro dan waard, is ie er nog? (en Griekenland ook?).

Wat kan je gebeuren tussen nu en 2030? Niet te bevatten, niet te overzien... maar in die tijd verandert de binnenstad van 030 van bouwput in prestigeproject! Ga ik het meemaken? Of ben ik dan allang geschept door bus 11?

En intussen roept de gemeente vrolijk boven de bouwput:
Ik ga je zien in 2030!
Get real!

In het verleden behaalde resultaten

bieden geen garantie

voor de toekomst.

Dat is een hoopvol perspectief

als het om de liefde gaat.

In mijn geval.

Online superboer

Het raakt ontvolkt, het leven is er hard, God is er vaak ook allang vertrokken, maar toch zijn we in de ban van het platteland. Het pure eerlijke landleven, dat volgens een aantal sombermansen is verworden tot een toeristische attractie. Boer zoekt vrouw, realistische romantiek in kleur waar je voor thuisblijft. Plus paniek in opvoedend NL omdat kinderen denken dat melk uit de fabriek komt.

Maar vreest niet! Waar het in real life sappelen is, is het online een bloeiende bedrijfstak. Het virtuele platteland blijkt in de tweede internetbubbel een ware goudmijn. Farmville – gelinkt aan Facebook – is mateloos populair. CEO’s schijnen vergaderingen uit te lopen om hun digitale tomaten water te geven. Mensen spenderen keiharde euro’s aan virtuele superaubergines om hun FB-vriendjes af te troeven. Aldus digi-expert Alexander Klöpping in DWDD. Social gaming heet het.

Er is ook een 'kindvriendelijke' variant: Farmerama. Liever vormgegeven en vast minder waard dan Farmville, want (nog) geen reclame op te vinden. Een wereld zonder melkquota en varkenspest, maar eentje waar je fijn samen met vrienden land ontgint, je schaapjes fokt en kippen houdt en elkaar kadootjes stuurt (tandemschapen, gereedschapskisten enzo). Wervende welkomsttekst: "Bouw je eigen boerderij en schop het tot superboer!" De weg erheen is lang. Meer dan honderd levels en functies met klinkende namen als bonenstaak, greppelgraver en bessenplukker.

Niks melk komt uit de melkfabriek. Behalve dat zoonlief het liefst online zaait en oogst en zaait en oogst en zzzz… kijkt ie nu heel anders naar het boerenland-in-bloei langs de Lekdijkjes: "Kijk mam, Farmerama live! Het duurt alleen wel veel langer in het echt totdat alles klaar is."

12 miljard euro zou het spelletje Farmville inmiddels waard zijn... Knappe nerd die zoveel bazen en managers in de digitale wei laat spelen voor superboer. Arme, arme echte boeren…

bijgeloof en liefde

De angst om alleen over te blijven en te eindigen als ouwe vrijster is er bijna dagelijks. En zoals meeste angsten waarschijnlijk (of hopelijk?) erger dan de realiteit... Ik kan me totaal uitgerangeerd voelen, maar hoor meiden die 'half my age' zijn èn lekker wijf met vijf keer woordwaarde, net zo hartgrondig twijfelen als ik.

Omdat het schrikbeeld zo erg is, verzin ik bezweringsformules die in niets afwijken van vroeger. Spelletjes en bijgeloof en telkens de spelregels aanpassen als een spelletje verkeerd dreigt af te lopen. Nooit op de naden van de stoeptegels stappen, anders ga je dood of volgt er ander groot ongemak. Ik doe computerspelletjes. Met bezweringsformules. Een soort digitaal bloemblaadjes uitplukken: hij houdt van me, hij houdt niet van me, hij houdt van me, hij houdt niet van me. Als ik het spelletje win, komt het goed. Als ik verlies ben ik een loser en niemand houdt van me.

Wijze raad: Laat los! Stop met zoeken! Stop met wanhopig zijn! Doe leuke dingen! Ik probeer het dagelijks. Want ik weet ook - en zelfs uit eigen ervaring - de mooiste dingen komen onverwacht, als je eindelijk net even niet oplet. Ik ben blijkbaar voortdurend alert. En dood de tijd van het wachten met stomme spelletjes. Ik kan alleen zo slecht kiezen als de liefde op het spel staat: speel ik nou het beste patience of mijnenveger...

Dode hoek

Ik zit op de snelweg naast een el-len-lange vrachtwagen, probeer m in te halen, maar zit shocking klem tussen trage auto's voor en achter mij (ja, het was zondag). En dat dan een tijd lang ter hoogte van een sticker op de zijkant met daarop de tekst:

U bevindt zich in de dode hoek

Weinig geruststellend. Een waarschuwing die Amerikaans aandoet. Op hun auto's staan op de buitenspiegels teksten als: 'objects in the rear view mirror may appear smaller than their actual size.' Met name bedoeld om rechtzaken richting de fabrikant te voorkomen als de eigenaar van de auto er een bende van maakt. Maarre... nu wordt het risico weggeschoven naar de links passerende automobilist. 'Pas op, als ik uitwijk en jij zit hier, dan kan ik er niks aan doen. En jij kan het nooit meer navertellen.'

Ik kauw op de tekst terwijl mijn voorgangers op de inhaalbaan (zoals zoon de linkerbaan noemt) alles doen behalve inhalen. U bevindt zich in de dode hoek. Death zone. Het voelt als een vonnis. Ik hoor de gevangenisbewaarder al roepen 'dead woman driving'. Wat als die trucker net in slaap valt achter het stuur en zwenkt. Of dattie denkt: tijd om een nog slomere dertigtonner in te halen... Of dattie belt met z'n vrouw, ruzie krijgt en uit pure frustratie een nijdige ruk aan z'n stuur geeft, of, of...

Ik bevind mij in de dode hoek.... gevangen tussen trage zondagsrijders, niet levensmoe, geen onverzekerbare extreme sport aan het doen. En plots op de A12 heel even... overgeleverd aan de nukken van een trucker.