Aan zee

Eigenlijk

regent het

hier

altijd

zonnestralen

Ongeduld

Geen mooier ongeduld
dan uitkijken naar je feestje
en niet kunt wachten tot het begint.

Dat je bijna zes bent
en telkens
een nieuw kadootje verzint
met bijbehorend beroep.

Wakker ver voor de dageraad
Mam, het wordt al licht!
(echt waar!)
Verjaardagsfeest in zicht.

Ik kan niet wachten
en het duurt nog zo lang
de wekker gaat steeds langzamer
en ik wil van m'n kamer
kijken of er kado's op tafel staan.
Mag ik nu eindelijk naar beneden?

Twaalf uur later
Dit is het stomste feestje ooit
ik ga al mijn kadootjes stukmaken
en jij bent niet meer mijn vriendje, nooit!

Bang

Inside every old person
there's a young person
wondering what happened

Oud gezegde, ooit ergens gelezen, ik zou er zelf aan toevoegen:
and sometimes, it's scared shitless

Ik ben pas/al/net veertig, dus ik kan het weten.
En sinds kort ben ik bang.
Natuurlijk voor mijn spiegelbeeld in de immer te vroege ochtend, maar bovenal...
om te gaan slapen.

Vorige week lag er een briefje van de politie op de mat, dat mijn huis niet goed beveiligd was. Bewijs was een lijstje met daarop aangevinkt wat er loos was. Zo kun je heel makkelijk via een muurtje of afdakje op de eerste verdieping komen. En erger nog...daar stond mijn slaapkamerraam open. Gelegenheid maakt de geveltoerist, dat weet iedereen. Maar... ik was gewoon thuis! Dat had oom agent blijkbaar niet gezien.
En ik had die boef dus heus horen binnenkomen. Toch? Of zijn de boeven van de 21ste eeuw allemaal ware ninja's die geruisloos je huis binnenslingeren? Kom op zeg, dat bedenkt mijn zoon van vijf, ik ben toch oud en wijs genoeg om enzovoort.

Sindsdien kijk ik voor het slapen gaan altijd even onder mijn bed.

In het midden van het midden

De beste levenswijsheden komen al jaren van de Dijk. Dus weg met alle boeken van Deepak Chopra, Wayne Dyer, Brandon Bays en niet te vergeten Dr Phil. Plus nog een onafzienbare rij wijze en minder wijze soefi's, zenmeesters en levenscoaches. Gewoon twee maal per jaar naar Huub in Tivoli en ik snap het weer. Niemand die zo recht voor z'n raap en uit het hart kan zingen hoe je het leven moet vieren. Met z'n allen.

"Later bestaat niet, later is nu"
(Eckhart Tolle, je hele bestseller past in 1 liedje!)

Mooiste refrein:
"Het vuur moet blijven branden,
want de hoop mag niet vergaan
en de geest moet kunnen waaien,
want de vonk kan overslaan."
(Rumi, kort samengevat)

"Gisteren was ik nergens en vandaag weer hier: in het midden van de dingen."
(Ik versta altijd 'in het midden van het midden'. Heel poëtisch en raak vond ik dat, maarre dat was een dichterlijke dwaling van mijn oren. Om niet al te vaak te verdwalen, stond ik daar (jawel, in het midden) eerst met verantwoorde oordoppen. Maar dat voelde allerminst als 'in het midden van het midden'. De Dijk doe je met z'n allen en is niet bedoeld als beschaafde bandmuziek op de achtergrond terwijl je jezelf heel hard hoort meezingen in je eigen hoofd.)

Anyhow, in het midden van de dingen is zo ongeveer waar je wezen moet. En als je daar bent, geldt nog maar één zin: Mooier dan nu zal het nooit gaan.

Stamkroeg

Beter dan welke middelbare of lagere schoolreünie ook... een reünie van je stamkroeg! Daar ging je tenslotte heen uit vrije wil. De opkomst was dan ook groot. Het was even onwennig maar eigenlijk... zag iedereen er toch nog best hetzelfde uit. Vooral de vrouwen, nog steeds overwegend mooi. Na afloop even de gedachte wegdrukken dat jong en fris afwezig waren, die je in een gemiddeld café in een studentenstad hoogbejaard doen voelen. En de mannen 'ageing gracefully', of in goed Nederlands 'leuk opgedroogd'. Alleen een paar prachtige krullenbollen waren veranderd in kojacks. Stoer wel, maar ook een beetje jammer.

De barman/dj draaide onveranderd goed. Was destijds al een van de redenen om naar de kroeg te gaan. Rijgt nog steeds de juiste platen aan elkaar, voelt de sfeer feilloos aan, of maakt'm (dat weet ik nog steeds niet). Tijdens het draaien danst en zingt ie mee. Hij mist geen enkele beat, change, of emotie, kent alles 'by heart'. Niks veranderd. Wat nou twintig jaar geleden (is het echt zo lang?), tijd is zo rekbaar en uiteindelijk ook niks meer dan een hersenspinsel...

Alleen, op een onbewaakt moment, als ie even een cd-hoesje checkt, dan zie je het: een zwarte hoornen leesbril. Razendsnel af als je een plaatje komt aanvragen. Maar toch... goed gezien... en had hij niet ook ooit meer krullen?

Bijna 40...

Op een gegeven moment is het risico om
in de knop te blijven groter dan
het risico om tot bloei te komen.

Anaïs Nin

Prins

Nog minder dan veertig dagen tot veertig en ondanks allerhande levenservaring nog steeds stille dromen van een prins op het witte paard. Nou ja, soort van dan. Gewoon die ene leukerd, net iets leuker dan de rest. Laat het paard maar zitten eigenlijk. En niet al te knap, want dat brengt maar onrust in de vorm van nimmer aflatende concurrentie van ‘sisters’ die blonder, slanker en ook nog eens… jonger zijn (brrr).

Omdat in deze levensfase ‘leuk’ vooral bezet en druk is en ‘leuk-en-vrijgezel’ in de omgeving niet voorradig, aan het digitaal daten geslagen. Kwaliteitssite – duur en traag – met blurry pics en uitgebreide omschrijving, waarbij je uit een lijst je karaktereigenschappen kunt kiezen. Allemaal prinsen dus: met humor, eerlijk, goed uitziend, kinderlievend. Het kan niet op.

En toch, het is o zo ontmoedigend... want je zoekt natuurlijk vooral naar een prachtig innerlijk, maar je bent wel het meest nieuwsgierig naar het plaatje. Alleen daar zit een dubbeldikke Hamiltonlens met vaseline overheen. Leuke uitdaging voor de verbeeldingskracht natuurlijk, maarrrr wat je wèl ziet, is dat niet:
...de beroepen… een eindeloze lijst managers, controllers, belastinginspecteurs, adviseurs, trainers, ambtenaren, vertegenwoordigers… Geen romantiek of fantasie in te bekennen en geen visitekaartje voor 'leuker dan de rest'. Nergens levenskunstenaar, goochelaar, eigenaar chocoladefabriek, fijne collega of… prins.