Had ik maar...

Soms heb ik een moment van helderheid gecombineerd met spijt, alsof ik wakker schrik uit een soort halfslaap: waar ben ik nou de hele tijd mee bezig? Te vaak met:

a) dagdromen

b) herkauwen van oud zeer

c) bedenken waarom iets mij vast niet lukken gaat

d) toeschouwer zijn van het leven

e) iets anders...

Ik leef redelijk bewust en ook nog wel soort van gezond, sport regelmatig, maar zou in bloedvorm zijn (inclusief goddelijk lijf) als ik alle tijd die ik in mijn privé hamsterrad doorbreng, gewoon in deze had gestoken: The Wheel of Energy... veel beter dan alsmaar in je eigen karrensporen van 'kan ik vast niet' en 'waarom zei hij dat', 'deed zij dit', 'ben ik weer tweede viool', enzovoort.

En kom ik dan eindelijk dat productievere hamsterrad op het spoor.... waar je in kan hardlopen voor het goede doel (kloteziekte nummer 1: kanker)... is ie net twee weken geleden gestopt met draaien.... Gelukkig maar dat zo'n kloteziekte vele vrienden heeft (Pink Ribbon, Alpes D'huzes, Kika) en dat de initiatiefnemers -ruw wakker geschud- laten zien dat je meer uit het leven moet halen dan simmen, piekeren en langs de zijlijn van het leven bitter of afstandelijk grappig commentaar leveren.

Waarom?

Ja, waarom? Als ik dat woord zie, schieten er allerlei zinnen door mijn hoofd. Vooral één hele hinderlijke. Van een Duits liedje: Und warum? Nur für den kick, für den augenblick? Of die van Godley & Creme, waarbij ik 'why' altijd verwar met 'cry', maar ach, oorzaak en gevolg liggen dicht bij elkaar. Waaromvragen leveren meestal weinig op. Waarom zij wel en ik niet? Waarom overkomt mij dit? Helpt niks. Het gebeurt gewoon. Zo ook donderdag. Fiets weg. Maar waarom? En o ja ook... door wie? Junks, helers of andere eikels. Maar hij stond heel goed vast. Aan het fietsenrek. Bij het station.

"Aan het fietsenrek?", vroeg een vriend.
"Ja, met een beugelslot."
"Maar niet erin?"
"Wat niet erin?"
"Nou gewoon IN het rek".
"Nee, dat was vol natuurlijk dûh! Er tegenaan."
"Ja, maar dat mag niet. Dan heeft de gemeente m weggehaald."
"??????... maar hij stond niemand in de weg. Gewoon op het randje van de stoep, aan het fietsenrek."
"Mag niet."
"Mag niet? Hoezo mag niet?"
"Fietsen horen in het rek en anders worden ze verwijderd. Ga maar eens kijken bij het depot."

Het depot blijkt een bloeiende business. Honderden losgeknipte fietsen staan er. Op basis van Algemene Plaatselijke Verordening art. 2:32. Je krijgt je barrel weer mee na overhandiging van € 12,50 (en nadat ze een kopie van je paspoort hebben gemaakt, crimineel gedrag moet je immers nauwlettend administreren). Geen tekst, geen uitleg. Nog net goeiedag kon eraf. Toen ik mijn fiets meenam zat er een sticker op. Voordat ik kon kijken scheurde de beambte hem eraf. Alleen de meest vruchteloze vraag bleef leesbaar... Waarom?

Brrrr... de Bretonse streep

Ik heb een hekel aan modespecials van bladen. In marketingtermen ben ik een 'laggard', wat zoveel betekent als 'hopeloze meeloper met de massa'. Als iedereen in een harembroek loopt, dan pas vraag ik me af of ik er ook iets mee moet. Modespecials blinken uit in onbegrijpelijke kledingstukken en combinaties die je zelden of nooit in het wild tegenkomt en als 'laggard' al helemaal niet aan durft en kan of wil betalen.

Vooral van de herfst- en wintermodespecials word ik verdrietig. Dat is vast omdat ik de donkere dagen met tegenzin zie aankomen, maar ik weet het nooit met winterkleren. Robuuste stoffen waardoor jurkjes alles behalve flatteus staan, maar bij mij een soort plompe kostschooluitstraling hebben. Wintertruien, ook zoiets: te dik, te saai, of leuk & dun en dus te koud. Dat aarzelende okergeel nu (alleen mooi bij Suri's) en alle tinten bruin en beige (met het laatste restje zomerbruin nog best aardig, maar daarna zie je eruit als flets muurbloempje).

Maar het ergste van alles dit seizoen is de revival van de Bretonse streep. Sowieso duikt ie elke lente op in de onvermijdelijke marinelook. Maar nu heeft ie zelfs de zomer overleefd en dat is te zien. De meesten van ons kunnen daar beter niet aan beginnen, vanwege hippe dikke billen. Maar het straatbeeld staat bol van brede strepen over dito heupen. Doe het niet, laat dat nou over aan stoere zeilers, boeven of... die mooie homo's van JPG!

Yummy mummy!

Ik was al bekend met de MILF en ook met de jagers op dit type vrouw (voor de onschuldige lezer: Milf staat voor 'mother I'd like to f***), maar sinds vanavond heeft het begrip 'yummmy mummy' haar intrede gedaan in mijn woordenschat. Ik was gegrepen door de documentaire '010-foto Rotterdam' waarin je meekijkt over de schouder van (onder andere) het fotografenduo Ari & Ellie, in hun zoektocht naar 'exactitudes'. Iedereen die denkt dattie een uniek en stylish individu is, wordt door dit duo met ongeëvenaarde blik, uit de droom geholpen. Je wordt op de foto gezet en herkent jezelf niet meer terug temidden van 11 andere even zo uniek identieke figuren.

Ze fotograferen subculturen met elk hun eigen kledingcodes, van oma's in beige jas en lila kleurspoeling tot hippe moslima's en alles daartussen. En dus ook een serie: yummy mummies. In de woorden van Ari zijn dat vrouwen die kinderen hebben gekregen en er nog heel erg 'zu haben' uitzien. Verzorgd, ze gaan naar de gym, hebben geld voor mooie kleren. Rijkere vrouwen met een carrière en tegelijk zijn ze ook 'family manager'. Behalve de foto's is ook het messcherpe reclamejargon van het duo om van te smullen. Behalve 'zu haben' zijn deze 'hot mama's' ook te herkennen aan: hip, shabby chic, fast fashion en lang haar. Zo dan! Lekkere wijven dus, van (meestal al een paar jaar) 29 and counting. Zou ik erbij passen? Ben soms best hip, shabby wil ook nog wel eens lukken, chic iets minder, maar die fast fashion (en die grote auto's waarmee ze in de docu kwamen voorrijden...)

De yummy mummy blijkt een bekend fenomeen, er is in Amerika al jaren een club van! Volgens de 'urban dictionary' is ze: An attractive, healthy, and very sexy mother! Usually a young woman or sometimes a really gorgeous and hot middle aged mother. Yummy mummies usually wear trendy clothes, have great hairstyles and always look fabulous.

Ja, dit moest ff in het Engels, want in het Nederlands valt het gewoon niet te rijmen: de begrippen verrukkelijke hete vrouw EN van middelbare leeftijd (lieve reclamejongens: verzin hier toch een hip begrip voor, zodat ik het wil zijn!)

Maar dan zit je bij die begerenswaardige twaalf en dan zegt plots een van de twee met spiedende blik: 'er zit één 'degradé' bij'. Dat klinkt hip, mits goed uitgesproken, maar t is goed mis! Je bent een nep hot mama! Er mist iets, maar wat? De blik, de attitude, een bad hairday of dat 'je ne sais quoi'? Beats me, maar zet je hippe bril op en kijk zelf!

verdwaald boswitje

Met de zomervakantie bijna op z'n einde zitten we een beetje in de 'indian summer' van de komkommertijd. De tijd waarin er weinig nieuws is omdat politici, BN-ers en zelfmoordterroristen dan tegelijk op vakantie zijn. Zware tijden dus voor nieuwsjagende thuisblijvers. Al werd dat leed dit jaar behoorlijk verzacht door Breivik, eurocrisis en rellen in Londen.

Maarrrr... elke zomer, ergens op de redactie van het ANP ontwaakt één journalist verheugd. En dat is: de vlinderaar! Nee, dat is niet iemand die de vlinderslag beoefent of enorm rondneukt, nou ja dat kunnen bijkomstigheden zijn, het is iemand met een grote liefde voor...vlinders! Zoals vogelaars de hots hebben voor de Kaneelpieper of de Bonte Babbelaar, zo raken vlinderaars in extase van het Icarusblauwtje of de Gehakkelde aurelia. En deze ANP - vlinderaar mag los in de zomer! Onbekommerd mag ie berichten over de vlinderstand in ons land. En dat doet ie vol overgave, beginnend met een kort nieuwsbericht, dat geheel aan de journalistieke wetten voldoet. Binnen het uur gevolgd door een 'follow upbericht', met 'meer informatie in de derde alinea' en even later nog één! Liefst met 'een reactie van de Vlinderstichting'.

Zo mocht ie in augustus uitgebreid berichten over de bosparelmoervlinder, niet zomaar een bedreigde diersoort, maar een zéér bedreigde! Hij (of zij) blijkt het bijzonder goed te doen op de Hoge Veluwe. In juli raakte hij in extase van een vlinder die geboren was in Londen met een mannelijke EN een vrouwelijke vleugel.

2010 was ook bloedspannend voor vlinderminnend Nederland: de kleine vos versloeg de distelvlinder bij de landelijke tuinvlindertelling! De distelvlinder (in 2009 nog eerste) moest genoegen nemen met een 12e plaats.

Het meest van slag raakte de redacteur in kwestie toch wel in 2009. Er was een boswitje verdwaald! In juli dat jaar dook ie plots op in Zeeland. Maar dat kan helemaal niet! Want het boswitje woont in Limburg en kan niet in z'n uppie helemaal naar Zeeland fladderen. Minstens drie ANP-berichten had de redacteur ervoor nodig om dit nieuws te verwerken.

En deze nieuwsjagende thuisblijver? Die was op dat moment persvoorlichter voor de ouderenzorg.. en allang blij dat de aandacht van de landelijke pers verschoof van Zweedse banden, uitgedroogde bejaarden en ander leed, naar lieflijke fladderaars. 'Verdwaald boswitje' is sinds 23 juli 2009 dan ook een gevleugeld begrip.

Wat kan je gebeuren tussen nu en ....2030?

Al meer dan 3 jaar fiets ik bijna dagelijks langs de big, fat & ugly en immer uitdijende bouwput in hartje Utreg. De omgelegde fietspaden zorgen in de spits voor zeldzaam onhandig door elkaar spartelende fietsers. Een wonder dat er zo weinig ongelukken en ruzies met fatale afloop plaatsvinden. En boven de modderpoel en het gekrioel hangt dan de blije slogan: CU2030.nl. Ik blijf me erover verbazen. Hoe kom je erop? Wat zou er in de briefing hebben gestaan: een moderne slogan, liefst beetje hip (sms lingo) en vooral positief.

Dames en heren, het ziet er nu even niet uit. U pleurt met uw rijwiel gegarandeerd in dat van de ander.Voor kwaliteitsconcerten moet u naar de rooie doos -staat ook in een soort modderpoel maar dan net buiten de stad, heel bereikbaar, wel een teringend fietsen -. En de binnenstad is van slecht bereikbaar veranderd in angstaanjagend (keer om!). Maarrrr... in 2030 is dat allemaal anders! Fijn he, dan al! Dat is - sinds de start van de campagne eind 2007 - over 23 jaar (als planningen en kostenramingen niet al te hard tegenvallen in de tussentijd).

Drie-en-twin-tig-jaar... een hele generatie verder
Veel generaties studenten verder (inclusief verwachte studietijdverkorting)
Veel kinderen en bejaarden verder
Veel zinloze bezuinigingen verder (vooral op cultuur en onderwijs, daar zitten nu eenmaal kansloze, potverterende uitvreters. Sorry ik dwaal af, komt omdat het enige jazzpodium van de stad net per direct is gesloten... kan allemaal in 23 jaar of minder)

2030, het is zoiets als 1984 (ook een generatie geleden, google maar op Orwell)
heel veel voorspellingen over het eind der tijden verder
heel veel verliefdheden, evenzoveel gebroken harten
moeder geworden, moeder verloren
Ja gezegd tegen de liefste van de wereld
en in veel korter dan 23 jaar ook weer heel hard nee!
Bestsellers geschreven, bergen beklommmen
bijna van de wereld afgevallen .

Hoeveel internetbubbels, tsunami's, resistente of andere rare bacteriën?
Hoeveel aarzelende politieke lentes,
Hoeveel voetbalkampioenschappen (weer) net niet gewonnen...
Hoeveel songfestivals (please, laat iemand vóór 2030 de wijsheid hebben om dat af te schaffen)
Hoeveel is de euro dan waard, is ie er nog? (en Griekenland ook?).

Wat kan je gebeuren tussen nu en 2030? Niet te bevatten, niet te overzien... maar in die tijd verandert de binnenstad van 030 van bouwput in prestigeproject! Ga ik het meemaken? Of ben ik dan allang geschept door bus 11?

En intussen roept de gemeente vrolijk boven de bouwput:
Ik ga je zien in 2030!
Get real!

In het verleden behaalde resultaten

bieden geen garantie

voor de toekomst.

Dat is een hoopvol perspectief

als het om de liefde gaat.

In mijn geval.