Mam! Had zij kanker?

Ik had m goed geïnstrueerd en hij deed enorm z'n best. Eén meter dertig hoog ongeveer, hij kon goed bij de bel. Telkens als de deur openging, zei hij conform het script: goedenavond, heeft u iets over voor de kankerbestrijding? Prima voor de omzet van een collectebus, zo'n zevenjarige. Het was een lange straat en na een tijdje werd ie het zat. Begrijpelijk, maar onhandig. Hij werd balorig, verstopte zich achter mijn rug, vroeg om een snoepje in plaats van 'iets over voor de kankerbestrijding'. 

Maar de rolverdeling had ook wel weer iets. Ik ben aan het begin van het collecteren altijd wat verlegen. Hij niet. En als hij het zat wordt, kom ik net op stoom. Word ik nieuwsgierig wie er woont en of ie open doet. Of juist niet, terwijl er overduidelijk iemand thuis is. De vitrage beweegt op de eerste verdieping en net als je omhoog kijkt, zie je een betrapt hoofd zich terugtrekken. Maar ze doen lekker niet open. Huu, vreemd volk.

Een paar deuren verder, na een pakje sap en een krentenbol, volgde een regelrechte Koot & Bie scène: ik bel aan, wacht. Hoor gepruts met toch zeker drie nachtsloten. De deur gaat op een kier en net boven het kettinkje van het slot een mannenhoofd van middelbare leeftijd, haar strak over het hoofd gekamd, messcherpe scheiding. Ik was aan de beurt dus zeg braaf: 'goedenavond, heeft u iets over voor de kankerbestrijding?' Verschrikte ogen kijken me aan. Stilte. En dan een gehaast: even aan mijn moeder vragen. Blam! Deur dicht.

We gingen verder en net toen ik dacht 'goh, hier moet statistisch gezien ook iemand met kanker wonen, deed ze open. Een lief grijs gebogen vrouwtje. Ze gaat langdurig op zoek naar haar portemonnee. Aan die scène was ik inmiddels gewend, (best veel mensen hebben trouwens een jampot met kleingeld op de kapstok staan, best handig). Ze stommelde terug naar de deur en zei krakerig: 'kind... natuurlijk geef ik, ik heb het zelf ook.' Ik schrok. Toch nog onverwacht. 'Darmkanker, maar het gaat nu wel hoor'. Ik zei iets belachelijks als 'goh wat erg en wat ziet u er nog goed uit'. Ze gaf gul. De zevenjarige verschanste zich doodstil achter mijn rug. 

We liepen de voortuin uit en hij zei verschrikt: 'Mam! Had zij kanker?'
'Ja.'
'Is dat besmettelijk?'
'Nee, schat.'
'Oh, maar hoe krijg je het dan?'
'Ehmm, dat moet mama ff googelen.'

Volgende huis. Aanbellen. Standaard script. Bedankt voor uw bijdrage, fijne avond. We lopen de voortuin uit. 'Mam, je bent vergeten te vragen of zij ook kanker had!'

Tot en met zaterdag 8 september komen ze nog langs, met bus, warme begroeting en veel dank. 

Had ik maar...

Soms heb ik een moment van helderheid gecombineerd met spijt, alsof ik wakker schrik uit een soort halfslaap: waar ben ik nou de hele tijd mee bezig? Te vaak met:

a) dagdromen

b) herkauwen van oud zeer

c) bedenken waarom iets mij vast niet lukken gaat

d) toeschouwer zijn van het leven

e) iets anders...

Ik leef redelijk bewust en ook nog wel soort van gezond, sport regelmatig, maar zou in bloedvorm zijn (inclusief goddelijk lijf) als ik alle tijd die ik in mijn privé hamsterrad doorbreng, gewoon in deze had gestoken: The Wheel of Energy... veel beter dan alsmaar in je eigen karrensporen van 'kan ik vast niet' en 'waarom zei hij dat', 'deed zij dit', 'ben ik weer tweede viool', enzovoort.

En kom ik dan eindelijk dat productievere hamsterrad op het spoor.... waar je in kan hardlopen voor het goede doel (kloteziekte nummer 1: kanker)... is ie net twee weken geleden gestopt met draaien.... Gelukkig maar dat zo'n kloteziekte vele vrienden heeft (Pink Ribbon, Alpes D'huzes, Kika) en dat de initiatiefnemers -ruw wakker geschud- laten zien dat je meer uit het leven moet halen dan simmen, piekeren en langs de zijlijn van het leven bitter of afstandelijk grappig commentaar leveren.

Bestemming bereikt?

Half negen s ochtends op de fiets. We naderen de buitenschoolse opvang. Van achterop klinkt het plots monotoon: bestemming bijna bereikt. Mijn tomtom van zes. Het origineel zegt meestal niet ‘bijna’, maar gewoon dat je er bent. ‘Bijna bereikt’ heeft wel iets. Je kunt nog op het nippertje verdwalen en da’s soms wel zo leuk.

Op het werk het bericht dat mijn collega in haar slaap is overleden. Binnen een jaar na vernietigende diagnose, gevolgd door miraculeuze behandelingsresultaten. Maar kanker laat zich niet foppen en zeker niet wegjagen. Dus op 54-jarige leeftijd, benauwd en wel... bestemming bereikt. Ik ken haar niet zo goed, vraag me af hoe ze terugkeek. Blij met wie ze geworden was? Of nog boordevol plannen en bestemming bij lange na nog niet bereikt? Niemand die het nog zeggen kan, dus tijd voor navelstaren, pardon... reflectie en introspectie.

Ben veertig. Blij? Bijna op bestemming? Euhh.... neuhh. Of eigenlijk NEE! Maar wat dan nog? Wat nog wel en wat zeker niet nog eens? Veel spirituele mensen – ongeacht religie of levensvisie – geloven dat je ziel op aarde komt met een bestemming. Aan jou de kunst ‘m te vinden en ‘m te leven, daar wordt het leven leuker van. Volgens je eigen tomtom en niet die van de buitenwacht vol uiterlijke regeltjes... Best moeilijk. De cover van een Happinez van vorig jaar: "ziel waar zit je?" Ik zoek... maar de mijne speelt verstoppertje en ik verdwaal geregeld. Heb mijn tomtom blijkbaar ingesteld op ‘vermijd snelwegen’. Misschien dan maar meer genieten van de omwegen.