Allenig

Ik wil een boek schrijven. Sterker nog, ik ben er mee bezig, maar al best een tijd. Ik voldoe alsmaar niet aan één absolute randvoorwaarde: echt goed alleen kunnen zijn. Schrijven verdraagt weinig tot geen gezelschap of afleiding, terwijl ik nogal gedij op contact met de buitenwereld. Tuurlijk, het is een andere vorm van alleen-zijn dan die waar veel mensen stiekem last van hebben, maar niet durven zeggen. Eenzaamheid is taboe, iets voor sukkels die de sociale boot hebben gemist of voor bejaarden. En iets wat je soms kan overvallen in gezelschap. Maar dat is al zo goed gezegd door De Dijk in 'niets is zo eenzaam als een stampvol café'. Daar valt niks aan toe te voegen.

De eenzaamheid van schrijvers en kunstenaars is anders, vaak zelf gekozen. Om echt iets te maken, iets te scheppen, moet je niet continu afgeleid worden door geouwehoer en gezelligheid. Je moet, zoals dat heet, 'naar binnen'. Naar jezelf. Een plek waar veel mensen niet graag heengaan. Zonde natuurlijk want iedereen roept altijd dat geluk in jezelf zit... de beste verstopplaats ooit, als je t mij vraagt, maar dat terzijde. Binnen moet je wezen dus, zonder vluchtwegen als afwas, telefoon, internet of opeens nu echt je badkamer gaan verbouwen. 

Ik zoek naar manieren om dat alleen-zijn draaglijk te maken. Beeldspraak helpt, gek genoeg. Een kunstenaar die ik sprak zei: ik ben nu eenmaal het liefst op mijn eigen eilandje in de rivier, als een reiger met één been opgetrokken. Bijna poëzie. Vrolijker dan dat stampvolle café. Maar welke echt helpt is de uitspraak: zo eenzaam als een pinguin op een ijsschots. Wow! Happy feet! Ik ga schrijven!

Wat je uitstraalt...

Wat je uitstraalt, komt naar je toe, zeggen ze. Dat heet de wet van aantrekking. De uitleg daarbij luidt dat je jezelf kunt vergelijken met een radiozender. Je zit op een bepaalde frequentie en alles en iedereen die op dezelfde golflengte zit, zal je ontvangen en op je reageren. Dit is dan wat je aantrekt. Geldt zowel voor mensen als voor omstandigheden. Twijfelachtig verhaal als het om de liefde gaat...

De kunst is te weten op welke frequentie je zelf zit.... Tja. Als ik kijk welke heren de afgelopen tijd zijn gepasseerd, dan zit ik al een tijdje 'trainer, coach en zenboeddhist' uit te zenden. Best leuk maar is dit de goeie frequentie? En wat zijn het er véél! Ook nu het moeilijk is om er géén tegen te komen, want de ene helft van Nederland coacht inmiddels de andere.

Een paar jaar geleden, toen ik na een lange relatie begon te daten, ontmoette ik zonder uitzondering vers gescheiden vaders die hun stinkende best deden om een goede relatie op te bouwen met hun ex, omwille van de kinderen. Uiterst bewonderenswaardig, maar van elkaar speels verkennen onder het genot van een wijntje was weinig sprake. Het waren eerder complete debriefingsessies. Tot ik mij na vader vier of vijf plots bedacht: verrek, ik zit in precies dezelfde situatie als verse single mama. Een echte eye opener was dat toen, samen met die inzichten van de wet van aantrekking natuurlijk.

Hamvraag is vervolgens: hoe krijg je jezelf dan op de goeie frequentie voor een nieuwe Mr. Right? Akelige vraag ook, want het is een wat zweveriger versie van onze westerse maakbaarheidsgedachte, waarin geluk een keuze is en het aan jezelf ligt, als het leven niet loopt zoals je wenst. Ik was trouwens niet bewust coaches en aanverwanten aan het aantrekken. Ze zijn best leuk hoor, leuker dan verleden-verwerkende-vaders. En heel bewust en mindfull allemaal, maar ze gaan soms iets teveel op in hun rol. Met de laatste zat ik op een zondagavond in het café. Tijdens onze eerste date keek ie me plots diep in de ogen en zei: zeg, hoe vind jij dit gesprek tot nu toe gaan?

Ik sleutel sindsdien driftig aan de zenderindeling van mijn innerlijke radio.

liever een compliment

Complimenten geven doen we niet vaak. Zo weinig eigenlijk dat er een markt voor is. Sinds deze zomer is er een bedrijfje in complimenten: lievereencompliment. De oprichters willen daarmee een positieve bijdrage leveren aan de samenleving. Ze gingen afgelopen weekend de straat op in Alkmaar, op de internationale dag van verbondenheid. Complimenten ontvangen is ook een kunst. Meestal wimpelt de ontvanger het weg met nonsens als 'oh, is niks bijzonders hoor', of 'nee, maar jij bent daar juist veel beter in'.

Complimenten snappen (ook een vorm van ontvangen) is soms even doorbijten of vraagt wijsheid. Zo vond Mark van Bommel het fluitconcert bij de teleurstellende oefeninterland tegen Zwitserland eigenlijk een compliment. Een tijdje terug had ik een groot zwak voor een collega. Nou ja, ik was gewoon verliefd. Tot over m'n oren. Maar dat zei ik natuurlijk niet. Uit eten met mij wou ie niet. 'Dat voelde niet goed, maar hij zag me graag'. Ten overvloede: hij had net een vriendin.

Toen we weer eens aan de praat raakten, zei hij plots:
"Weet je, dat ik niet met je uit eten wilde, dat was eigenlijk een compliment."
"huh???" (en wat onduidelijk gemompel van mij)
"Ja ehmm, de timing is een beetje slecht. "

Roger that. Aan de timing viel weinig te knoeien. Aan de rest wel. We belandden 'in een donker hoekje'. Wat zo stiekem en eenmalig was dat t vast een nog beter compliment was. Al voelde het een beetje ranzig en goedkoop. En t was niet eenmalig. Er volgde een uitgebreidere illegale zoenactie. Net nadat hij had verteld dat hij ging samenwonen. Complimenteuzer krijg je het zelden. Maar er bleek nog een overtreffende trap op de complimentenladder.

Een paar dagen later was ie ervan overtuigd dat hij wat van me had opgelopen. Hoe dat kon, was mij een raadsel, maar hij had jeuk en ik was brandhaard van grote risico's. En hij was panisch om te verliezen wat hij had. Daar bedoelde hij mij dan weer niet mee. In verliefde inschikkelijkheid zorgde ik voor bewijs dat de soa-paniek loos alarm was. De dank was groot: nu had ie gezien dat ik toch ook mindere kanten had. Hierdoor wist hij weer hoeveel hij van z'n vriendin houdt. En daar past geen gerommel met ene soulsissy bij, die hij eigenlijk amper kent. Zou dat nou ook een compliment zijn? Of a blessing in disguise die ik gewoon niet zo goed kan ontvangen? T is in elk geval niet volgens de definitie van dat complimentenbedrijfje: een positieve vorm van erkenning.

ff wachten..

Ik wil leren... wachten. En dat valt niet mee. Maar het is mijn leervraag. Dat is een vraag die een tijdje 'met je meereist' en hij gaat over iets wat nu speelt in je leven. Niet 'hoe word ik rijk of gelukkig', waar je kasten vol bestsellers over kunt aanschaffen. En ook geen vraag waarop je het antwoord ff googelt. T is geen bedachte vraag, maar eentje die - als je er even echt bij stilstaat - in je opkomt.

Vaag? Valt best mee. Wel heel persoonlijk. Eigenlijk een soort onderzoeksvraag, waarbij het leven van alledag studiemateriaal is: Waar wacht ik op? Op de bus, op het gouden idee, op iemand, op pizza? Wanneer irriteert de rij voor de kassa me mateloos, wanneer sta ik fluitend op het station? Wacht ik op anderen of laat ik mensen wachten?

Maar ik was niet blij toen het woord 'wachten' in me opkwam. Zocht naarstig naar een 'makkelijker' alternatief, minder pijnlijk maar toch ook leerzaam, zoals 'oordeelloos kijken' ofzo. Maar nee, wachten het is. Bah! Ik ben er niet goed in. Het voelt 'sloom' en het raakt aan iets waar ik maar geen weg mee weet: wachten op de ware. Wachten? Zoeken moet je toch? Zonder te hard te willen natuurlijk, want dat werkt doorgaans averechts. En wat nou wachten? Geluk kun je afdwingen, het leven is toch maakbaar? Wachten confronteert met onvervulde verlangens. (Hoe lang gaan die eigenlijk mee?) Is wachten wanhopig of wijs en geduldig?

Wachten klinkt passief. Terwijl het dat niet is. Het voelt eigenlijk als goed kijken en luisteren naar wat er gebeurt in je leven. Weten wat je wilt en het herkennen als het zich aandient. Simpel toch? Voor anderen misschien maar ik snap er nog niet veel van. Weet alleen dat ik er weinig talent voor heb. T komt eigenlijk gewoon slecht uit, dat wachten. Groots en meeslepend leven graag, met veel TLC en wel nu!

Had ik maar...

Soms heb ik een moment van helderheid gecombineerd met spijt, alsof ik wakker schrik uit een soort halfslaap: waar ben ik nou de hele tijd mee bezig? Te vaak met:

a) dagdromen

b) herkauwen van oud zeer

c) bedenken waarom iets mij vast niet lukken gaat

d) toeschouwer zijn van het leven

e) iets anders...

Ik leef redelijk bewust en ook nog wel soort van gezond, sport regelmatig, maar zou in bloedvorm zijn (inclusief goddelijk lijf) als ik alle tijd die ik in mijn privé hamsterrad doorbreng, gewoon in deze had gestoken: The Wheel of Energy... veel beter dan alsmaar in je eigen karrensporen van 'kan ik vast niet' en 'waarom zei hij dat', 'deed zij dit', 'ben ik weer tweede viool', enzovoort.

En kom ik dan eindelijk dat productievere hamsterrad op het spoor.... waar je in kan hardlopen voor het goede doel (kloteziekte nummer 1: kanker)... is ie net twee weken geleden gestopt met draaien.... Gelukkig maar dat zo'n kloteziekte vele vrienden heeft (Pink Ribbon, Alpes D'huzes, Kika) en dat de initiatiefnemers -ruw wakker geschud- laten zien dat je meer uit het leven moet halen dan simmen, piekeren en langs de zijlijn van het leven bitter of afstandelijk grappig commentaar leveren.

Waarom?

Ja, waarom? Als ik dat woord zie, schieten er allerlei zinnen door mijn hoofd. Vooral één hele hinderlijke. Van een Duits liedje: Und warum? Nur für den kick, für den augenblick? Of die van Godley & Creme, waarbij ik 'why' altijd verwar met 'cry', maar ach, oorzaak en gevolg liggen dicht bij elkaar. Waaromvragen leveren meestal weinig op. Waarom zij wel en ik niet? Waarom overkomt mij dit? Helpt niks. Het gebeurt gewoon. Zo ook donderdag. Fiets weg. Maar waarom? En o ja ook... door wie? Junks, helers of andere eikels. Maar hij stond heel goed vast. Aan het fietsenrek. Bij het station.

"Aan het fietsenrek?", vroeg een vriend.
"Ja, met een beugelslot."
"Maar niet erin?"
"Wat niet erin?"
"Nou gewoon IN het rek".
"Nee, dat was vol natuurlijk dûh! Er tegenaan."
"Ja, maar dat mag niet. Dan heeft de gemeente m weggehaald."
"??????... maar hij stond niemand in de weg. Gewoon op het randje van de stoep, aan het fietsenrek."
"Mag niet."
"Mag niet? Hoezo mag niet?"
"Fietsen horen in het rek en anders worden ze verwijderd. Ga maar eens kijken bij het depot."

Het depot blijkt een bloeiende business. Honderden losgeknipte fietsen staan er. Op basis van Algemene Plaatselijke Verordening art. 2:32. Je krijgt je barrel weer mee na overhandiging van € 12,50 (en nadat ze een kopie van je paspoort hebben gemaakt, crimineel gedrag moet je immers nauwlettend administreren). Geen tekst, geen uitleg. Nog net goeiedag kon eraf. Toen ik mijn fiets meenam zat er een sticker op. Voordat ik kon kijken scheurde de beambte hem eraf. Alleen de meest vruchteloze vraag bleef leesbaar... Waarom?

Brrrr... de Bretonse streep

Ik heb een hekel aan modespecials van bladen. In marketingtermen ben ik een 'laggard', wat zoveel betekent als 'hopeloze meeloper met de massa'. Als iedereen in een harembroek loopt, dan pas vraag ik me af of ik er ook iets mee moet. Modespecials blinken uit in onbegrijpelijke kledingstukken en combinaties die je zelden of nooit in het wild tegenkomt en als 'laggard' al helemaal niet aan durft en kan of wil betalen.

Vooral van de herfst- en wintermodespecials word ik verdrietig. Dat is vast omdat ik de donkere dagen met tegenzin zie aankomen, maar ik weet het nooit met winterkleren. Robuuste stoffen waardoor jurkjes alles behalve flatteus staan, maar bij mij een soort plompe kostschooluitstraling hebben. Wintertruien, ook zoiets: te dik, te saai, of leuk & dun en dus te koud. Dat aarzelende okergeel nu (alleen mooi bij Suri's) en alle tinten bruin en beige (met het laatste restje zomerbruin nog best aardig, maar daarna zie je eruit als flets muurbloempje).

Maar het ergste van alles dit seizoen is de revival van de Bretonse streep. Sowieso duikt ie elke lente op in de onvermijdelijke marinelook. Maar nu heeft ie zelfs de zomer overleefd en dat is te zien. De meesten van ons kunnen daar beter niet aan beginnen, vanwege hippe dikke billen. Maar het straatbeeld staat bol van brede strepen over dito heupen. Doe het niet, laat dat nou over aan stoere zeilers, boeven of... die mooie homo's van JPG!